Sevgili

Seni aradım sisli bir sabahın ardında. Nedense senin bir gün önce beni terkedip gittiğini anımsamak istemedim. Daldım iki arşınlık sokağımın nemli kaldırımına. Baktığım sendin, gördüğüm yine sen !
Biliyordum ıslanmış yaprakların o dağınık halleri benim yüreğim gibi derbeder öyle boylu boyuna uzanmış sessiz ve sensiz kaldırımın üzerine. O sevgi tozunun gözyaşları ile ıslattığı çamur rengine dönmüştü adeta. Rüzgar bir yandan ıslık çalıp eşlik ediyordu , sessiz ve sensiz duran yaprağa. Getirdikleri varmı diye kulak kabarttım rüzgara ne bir haber ne bir ses bıraktı yaprağıma. Özledim biliyormusun o güzel gözlerini o gülüşünü aşkım demese bile seni seviyorum demese bile yeryüzünün en güzel yolunu tarif eden dudaklarını. Seni özlemek sonunda giderilecek bir hasret olmasa bile ne kadar güzelmiş sen bilemezsinki. Sen seni hiç özledinmi ki seni özlemin ne demek olduğunu bilesin. Islak kaldırımın kokusunu duymak için camı açtığımda sabahın ayazı vurdu yüzüme. Silkindim , irkildim bir an sonra düşündüm öylesine ,dalmışım yine… Rüzgarın savurttuğu ıslak yaprak gibi uçtum bir an derinlere sana ve özlemine. Hayallerin içindeki senle yaşadım günlerce . Hayallerimde ki seni bilirmisin sevgili sen onun benim için ne yaşatılası varlık olduğunu düşünebilirmisin ki? Ne kutsal bir varlıktır ki o yüzüne bir kış gününde sert esen rüzgarla birlikte acı soğuğun vurmasında bile koparamaz seni ondan. Düşündüm dü aslında daha seni yenice… Ama nafile düşünceler ayrılmıyor ki senden , sen ayrılmıyorsun ki bir türlü bedenimden. Islak kaldırım bile irkildi sevgimden, rüzgar etkilendi senden ve benden. Her şey dile geldi sevgimizden anlatır oldu o erişilmez gönüllerin bahçelerini de bir sen gelmedin sevgili …